Οι ιδιαιτερότητες στο χαρακτήρα της γάτας

Όλοι ξέρουμε πως οι γάτες είναι... ιδιαίτερα πλάσματα. Ωστόσο, κάποιες γάτες είναι πολύ πιο ιδιαίτερες καθώς έχουν ή αποκτούν χαρακτηριστικά που μπορεί να μας ενοχλούν ή να θέτουν τις ζωές των ίδιων των ζώων σε κίνδυνο.
Ακολουθούν ορισμένες συμβουλές για να μπορέσουμε να προλάβουμε ή να αλλάξουμε ή ακόμη και να αποδεκτούμε τις ιδιαιτερότητες αυτές των μικρών μας αγαπημένων φίλων:

• Ο χαρακτήρας της γάτας καθορίζεται εν μέρει από τη ράτσα της. Αυτό σημαίνει πως εάν διαλέξουμε μία γάτα από pet shop, έχουμε τη δυνατότητα να στραφούμε προς μία ράτσα που να ταιριάζει στις ανάγκες και τις επιθυμίες μας. Για παράδειγμα, εάν θέλουμε μία γάτα παιχνιδιάρα, τρυφερή που να δένεται με την οικογένεια αλλά ιδιαίτερα με ένα μόνο άτομο τότε μία γάτα Αγκύρας- όπως ο Άρης που μου είχε ιδιαίτερη αδυναμία- μπορεί να αποτελεί την καλύτερη λύση. Εάν έχουμε μικρά παιδιά στο σπίτι ή διαθέτουμε περιοριμένο χρόνο για τη φροντίδα της γάτας μας, είναι προτιμότερο να αποφύγουμε μία γάτα Περσίας- γνωστές και ως "κουτσομούρες", καθώς η φροντίδα του τριχώματός τους απαιτεί χρόνο ενώ οι ίδιες δεν αρέσκονται στα πειράγματα και τα πολλά παιχνίδια. Όλα αυτά βέβαια είναι σχετικά καθώς η κάθε γάτα, ανεξαρτήτως φυλής, έχει τη δική της προσωπικότητα, η οποία μπορεί να αποκλίνει από τη θεωρία.
• Εκτίμηση της κατάστασης. Συνήθως όταν παίρνουμε ένα γατάκι στο σπίτι, και ανάλογα με την ηλικία του, ξεκινάει να μας αποκαλύπτει σιγά σιγά τα μυστικά του χαρακτήρα του. Εάν υπάρχει κάτι σε αυτό που μας ενοχλεί, θα πρέπει αρχικά να εκτιμήσουμε τη σοβαρότητα της ιδιαιτερότητας. Είναι κάτι με το οποίο μπορούμε να ζήσουμε; Μήπως τίθεται σε κίνδυνο η ζωή της γάτας μας εξαιτίας της ιδιαιτερότητας αυτής; Εάν η απάντηση στα δύο αυτά ερωτήματα μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για κάτι δευτερευούσης σημασίας, μπορούμε είτε να προσπαθήσουμε να το αλλάξουμε είτε να το αγνοήσουμε.
• Υπομονή... Η εκπαίδευση της γάτας μας απαιτεί χρόνο και υπομονή, τεράστια υπομονή για την ακρίβεια. Όσο πιο μικρή είναι η γατούλα τόσο πιο εύκολο είναι να προσαρμοστεί στις υποδείξεις μας. Ποτέ μη χτυπάτε δυνατά τη γάτα, μην της στερείτε το φαγητό ή το νερό ή τη ζεστασιά. Με αυτόν τον τρόπο δεν θα καταφέρετε άλλωστε τίποτε. Με σταθερό τόνο φωνής πείτε "όχι" σε αυτό που κάνει και σας ενοχλεί και κάντε την να σταματήσει να το κάνει. Πάρτε μία εφημερίδα και χτυπήστε την απαλά στο γοφό: ο ήχος είναι αυτός που την τρομάζει και την κάνει να καταλαβαίνει ότι εάν το επαναλάβει θα τρομάξει ξανά. Επαναλάβετε τη διαδικασία αυτή ξανά και ξανά και ξανά. Κάποια στιγμή θα δικαιωθείτε από το αποτέλεσμα.
• Δείξτε της το λάθος. Πολύ συχνό λάθος που κάνουμε είναι ότι μαλώνουμε τη γάτα μας εκ των υστέρων και σε άλλο χώρο από εκεί που έγινε π.χ. η αταξία της. Η γάτα δεν αντιλαμβάνεται σε τι έφταιξε, ούτε ότι τη μαλώνουμε ετεροχρονισμένα. Αυτό που θα πρέπει να κάνουμε είναι να τη μεταφέρουμε πάνω ακριβώς από τη ζημιά της και να τη μαλώσουμε όπως περιγράφηκε παραπάνω. Μόνο τότε θα καταλάβει σε τι αναφερόμαστε.
• Μεγάλη γάτα μεγάλες φουρτούνες... Όταν το γατάκι μας έρχεται για πρώτη φορά σπίτι είμαστε χαρούμενοι με την άφιξή του και δεν αντιλαμβανόμαστε ότι μία ιδιαιτερότητά του στην ουσία μας ενοχλεί. Ακόμη και εμείς οι ίδιοι μπορεί να έχουμε μάθει τη γάτα μας σε μία τακτική που στην αργότερα να μας φανεί κουραστική. Κάτι τέτοιο μπορεί να γίνει αντιληπτό ακόμη και μετά από χρόνια. Τότε είναι πια αργά. Η γάτα είναι σαν τον άνθρωπο: από μία ηλικία και μετά δεν αλλάζει χαρακτήρα ή κουσούρια. Δεχτείτε ότι έτσι τη γνωρίσατε, έτσι την αγαπήσατε και έτσι θα παραμείνει.



Ο Άρης μας, στον οποίο έμαθα να μπαίνει κάτω από το πάπλωμα για να κοιμόμαστε μαζί. Όταν κάποια στιγμή δεν τον άφηνα  να μπει από κάτω έκανε τέτοιο πόλεμο που τελικά.. υπερίσχυσε!



Νεφρική ανεπάρκεια στις γάτες

Ο Άρης μας έφυγε από τη ζωή εξαιτίας πετρών στα νεφρά και νεφρικής ανεπάρκειας που δεν είχαμε αντιληφθεί. Και δεν την είχαμε αντιληφθεί διότι η νόσος αυτή, που είναι πολύ κοινή στις γάτες, δεν εμφανίζει συμπτώματα παρά μόνο στα τελευταία στάδια.

Τις τελευταίες ημέρες έχω διαβάσει πολύ για τη νόσο αυτή. Ακολουθεί, λοιπόν, μία περίληψη της βιβλιογραφίας ώστε όλοι εσείς, οι φίλοι μου, να γνωρίζετε περί τίνος πρόκειται και να προλάβετε τα ζώα σας σε περίπτωση που αντιληφθείτε κάποιο από τα συμπτώματα. Είναι αυτονόητο πως τα παρακάτω σε καμία περίτπωση δεν αντικαθιστούν την ιατρική γνωμάτευση.

Νεφρική Ανεπάρκεια στις γάτες
Πρόκειται για μία πολύ κοινή νόσο που προσβάλει τις γάτες καθώς οι τελευταίες έχουν ευαισθησία στο ουρολοποιητικό τους σύστημα, ειδικά οι στειρωμένες. Τα νεφρά παίζουν σπουδαίο ρόλο στη ζωή των συγκεκειμένων ζώων καθώς επιφορτίζονται με το ρόλο της αποβολής των άχρηστων ουσιών, της ισορροπίας των επιπέδων άλλων ουσιών, του νερού, της βιταμίνης D και την παραγωγή περισσότερης ποσότητας αίματος όταν κρίνουν ότι ο οργανισμός το έχει ανάγκη. Οι 5 αυτές λειτουργίες επιβαρύνουν τα συγκεκριμένα όργανα, ειδικά στους υπερήλικα γατιά, με συχνό αποτέλεσμα την εκφύλησή τους, η οποία σε συνδυασμό με άλλες παθήσεις (υπέρταση, μολύνσεις, κληρονομικά χαρακτηριστικά) μπορούν να οδηγήσουν σε νεφρική ανεπάρκεια.

Από τους 200.000 νεφρώνες τις γάτες, χρόνια νεφρική ανεπάρκεια διαγιγνώσκεται όταν καταστραφούν περίπου οι 150.000, δηλαδή το 75% των οργάνων. Οι γιατροί έχουν γι' αυτό το σκοπό διαβαθμίσει τα επίπεδα της νόσου βάσει της συγκέντρωσης κρεατινίνης που παρουσιάζουν οι αιματολυτικές αναλύσεις της γάτας. Εάν επέλθει η νεφρική ανεπάρκεια τότε οι όποιες θεραπείες ή επεμβάσεις που μπορεί να πραγματοποιηθούν αποσκοπούν μόνο στην παράταση της ζωής της γάτας και όχι στην ίασή της.

Δυστυχώς πρόκειται για μία νόσο που συχνά δεν εμφανίζει κανένα σύμπτωμα στη γάτα, ώστε να μας κάνει να υποπτευθούμε ότι κάτι συμβαίνει και να την πάμε στο γιατρό. Αν και η βιβλιογραφία κάνει λόγο για ενδείξεις όπως ανορεξία, απώλεια βάρους, νωθρότητα, περίεργο βάδισμα, υπέρταση ή ακόμη και τύφλωση, μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι ο Άρης δεν είχε κανένα απολύτως τέτοιο σημάδι μέχρι μία μέρα πριν το θάνατό του. Για το λόγο αυτό, η μόνη λύση είναι η πρόληψη και ο ετήσιος- από μία ηλικία άνω των 5 ετών- αιματολογικός έλεγχος.

Πρόληψη
Καλό είναι, λοιπόν, από μία ηλικία άνω των 5 ετών να πηγαίνουμε τη γάτα μας για έναν ετήσιο προληπτικό αιματολογικό έλεγχο ώστε να γνωρίζουμε τα επίπεδα της κρεατινίνης. Επίσης σημαντικός είναι ο καθαρισμός των δοντιών της γάτας από την πέτρα, ο οποίος προϋποθέτει νάρκωση αλλά συντελεί κατά πολύ στην υγεία της καρδιάς και των νεφρών του ζώου. Επίσης, ο πλήρης έλεγχος των νεφρών του ζώου γίνεται και με υπέρηχο, ώστε να φανεί το μέγεθος μίας πιθανής ζημιάς.

Τέλος, αναφορικά με τη διατροφή της γάτας, αυτή θα πρέπει να είναι ισορροπημένη ως προς το αλάτι και την περιεκτικότητά της σε πρωτείνη. Εάν η γάτα είναι στειρωμένη, άρα και πιο επιρρεπής στη ΧΝΑ, κυκλοφορούν ειδικές τροφές για υγιές ουροποιητικό σύστημα- φυσικά ο Αρούλης προτιμούσε να μείνει νυστικός μέρες παρά να τις ακουμπήσει!

Πηγές:
http://www.ailouros.gr/
http://www.iatronet.gr/article.asp?art_id=987
http://www.hvms.gr/

5 Απριλίου 2012, μία μαύρη ημέρα για την οικογένειά μας...

Στις 5 Απριλίου 2012 χάσαμε τον πολυαγαπημένο μας Άρη, ένα μέλος της οικογένειάς μας επί 16 χρόνια... Αντί να συνεχίσω να θρηνώ, να κλαίω και να σκέφτομαι όλες τις καθημερινές στιγμές που δεν θα τον έχω πια μαζί μου, αποφάσισα να φτιάξω μία σελίδα αφιερωμένη σε εκείνον όπως επίσης και σε γενικότερα θέματα που αφορούν τους φιλόζωους. Άλλωστε ο Άρης μας ήταν πάντοτε της επίδειξης, ήθελε να έχει την προσοχή και τη φροντίδα όλων μας...

Το πόσο θα μας λείψει δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις, η ψυχή μου μόνο ξέρει πως βιώνω την απουσία του. Όσοι δεν είχαν ποτέ ζωάκι στο σπίτι δεν μπορούν να καταλάβουν πως είναι αυτές οι στιγμές. Με τον κ. Άρη κοιμόμασταν μαζί, ξυπνούσαμε μαζί, τρώγαμε μαζί (εντάξει, εκείνος έτρωγε λίγο πιο συχνά από εμένα), βλέπαμε τηλεόραση μαζί, κάναμε μπάνιο μαζί, παίζαμε μαζί, χορεύαμε μαζί... Όλα μαζί. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι έζησε 16 καλά χρόνια, παίρνοντας αλλά και δίνοντας πολλή αγάπη, αφοσίωση, χάδια, τρυφερότητα και σεβασμό από όλους μας.

Αν μπορούσα να κάνω μια ευχή, θα ήταν να γύριζα το χρόνο πίσω και να τον είχα για μια τελευταία φορά στην αγκαλιά μου, όπως το πρωί της μέρας που τον χάσαμε που έκατσα στο πάτωμα κι εκείνος- παρόλους τους πόνους του- ήρθε και ξάπλωσε στην αγκαλιά μου. Του χάιδεψα την κοιλίτσα χωρίς να αντιδράσει, παρόλο που υπέφερε. Τον χαιρέτισα και πήγα στη δουλειά, χωρίς να ξέρω τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ποτέ δε θα συγχωρήσω στον εαυτό μου που δεν έμεινα στο πλάι του εκείνες τις τελευταίες ώρες... Ο γιατρός ξεκίνησε την επέμβαση και μετά από λίγο ήρθε το τέλος.

Ας είναι ευτυχισμένος όπου κι αν βρίσκεται...

Ο Άρης εν δράσει!

Ο Άρης μας μετά από ένα μεγάλο γατοκαβγά στην Αίγινα! Παρότι γεράκος και χοντρούλης, υπερασπίστηκε το σπίτι του άψογα!

Αντιμετωπίζοντας το χαμό του αγαπημένου μας ζώου

Όλοι οι άνθρωποι που έχουν αποφασίσει να ζουν με ζωάκι στο σπίτι, έχουν κάποια στιγμή έρθει αντιμέτωποι με τον πόνο της απώλειας του αγαπημένου τους φίλου. Και σε όποιον ακόμη δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, σίγουρα σκέφτεται έντρομος πως θα αντιδράσει σε μία τέτοια στιγμή.

Μία τέτοια απώλεια στο δυτικό κόσμο μας φέρνει συνήθως αντιμέτωπους με την αντίληψη ότι ο θάνατος του ζώου αποτελεί μία κατάσταση εύκολα ξεπεράσιμη. Λάθος! Ο καθένας μας έχει διαφορετική σχέση με το ζωάκι του- μία σχέση που μπορεί να είναι πολύ ανώτερη σε τρυφερότητα κι αγάπη από τις ανθρώπινες. Επίσης, μεγάλο ρόλο θεωρώ πως παίζει ο τρόπος που φεύγει από τη ζωή το κατοικίδιό μας: εάν είναι άρρωστο και έχει υποφέρει, τότε κι εμείς έχουμε προετοιμαστεί ψυχολογικά πως ένας αξιοπρεπής θάνατος είναι η καλύτερη λύση. Εάν η απώλεια του ζώου γίνει ξαφνικά, τότε το σοκ είναι μεγαλύτερο.

Ένα τέτοιο σοκ, όπως γράφουν οι ειδικοί, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο ακόμη και σε κατάθλιψη, αφού από τη μία μέρα στην άλλη χάνει στοιχεία της καθημερινότητας που έως πρότινος είχε. Εγώ μόλις μπαίνω στο σπίτι νομίζω ότι θα δω τον Άρη μου να με περιμένει, αφού πάντα έτρεχε να με καλοδεχτεί μόλις άκουγε τον ήχο του αυτοκινήτου μου... Κοιμάμαι ακόμη έχοντας τα χέρια διπλωμένα για να μπει στην αγκαλιά μου, δε μπορώ να ξυπνήσω το πρωί αφού δεν είναι εκεί να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να με κάνει να ανοίξω τα μάτια με την επιμονή του και φυσικά δε μπορώ να πιστέψω ότι δε βλέπω πια τα κουπάκια του στην κουζίνα...

Έχοντας ως θεωρία και πρακτική να μη θάβω τα συναισθήματά μου, αλλά να προσπαθώ να τα εκφράσω και να τα αξιοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παρακάτω έχω σημειώσει κάποιες ιδέες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να αντιμετωπίσουμε το χαμό του ζώου μας με λιγότερο πόνο, όπως εγώ τις αντιλαμβάνομαι:

• Αποφασίστε να θυμάστε το ζώο που χάσατε. Προσπαθώντας να ξεχάσουμε νομίζω πως απλά "θάβουμε" τα συναισθήματα και την πίκρα που μας κυριεύει. Όλα όσα νιώθουμε είναι πολύ φυσιολογικά, οπότε ίσως ο καλύτερος φόρος τιμής για το ζώο μας θα είναι να το θυμόμαστε για πάντα. Βάλτε μια όμορφη φωτογραφία σε ένα σημείο του σπιτιού, χαρίστε όσα αξεσουάρ του πιθανώς να είναι χρήσιμα σε κάποιο άλλο σπίτι, γράψτε σε ένα χαρτί όσες περισσότερες όμορφες στιγμές και κοινές σας συνήθειες μπορείτε να θυμηθείτε, κάντε τον να ζει και πάλι μέσα από εσάς...
• Πάρτε το χρόνο σας. Μην επηρεάζεστε από τα σχόλια των γύρω σας. Μόνο εσείς ξέρετε το δέσιμο που είχατε με το ζώο σας και ο πόνος σας είναι φυσιολογικός. Ζήστε τον, χωρίς να θεωρείτε πως πρέπει να δικαιολογηθείτε σε κανέναν. Μην έχετε τύψεις: είναι αλήθεια πως κάποιες φορές μπορεί να θρηνήσουμε το ζώο μας περισσότερο κι από όσο πενθήσαμε για έναν άνθρωπο. Η ανθρώπινη ψυχή δεν δέχεται χαλιναγωγήσεις.
• Διώξτε τις τύψεις, κρατήστε τις αναμνήσεις. Στην πορεία της κοινής μας ζωής με ένα πλασματάκι, σίγουρα θα κάνουμε πολλά πολλά λάθη. Μετά την απώλειά του, ας ηρεμήσουμε στη σκέψη ότι προσφέραμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να ζήσει το ζώο μας ευτυχισμένο. Αν δεν ήμασταν εμείς, το πιο πιθανό θα ήταν να ζούσε αδέσποτο στο κρύο, αναζητώντας τροφή και ζεστασιά. Ας μάθουμε από τα λάθη μας για το μέλλον αλλά χωρίς ενοχές.
• Αποφασίστε με ηρεμία πότε- και αν- θα πάρετε ξανά ένα νέο ζωάκι στο σπίτι. Η απόφαση αυτή είναι καθαρά προσωπική. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω - και μαζί με αυτούς κι εγώ- όταν χάσουν το κατοικίδιό τους δηλώνουν με σιγουριά ότι δεν θα ξαναπάρουν ποτέ ζώο στο σπίτι, αλλά τελικά καταλήγουν μετά από λίγο καιρό με ένα νέο τετράποδο. Η μαμά μου ήδη με πήγε χθες σε ένα pet shop για να δούμε γατάκια. Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος στιγμή για να πάρουμε ένα νέο ζώο. Το θέμα είναι να αισθανθούμε εμείς έτοιμοι και να μην περιμένουμε μέσα σε μία μέρα να έχουμε ξανά το δέσιμο που είχαμε με το παλιό μας φίλο. Το κάθε ζώο είναι μοναδικό, έχει ξεχωριστή προσωπικότητα και η σχέση μας μαζί του θα είναι πάντα ιδιαίτερη.
• Βοηθήστε άλλα ζωάκια που έχουν ανάγκη. Θα νιώσετε έτσι πως κάνετε μία καλή πράξη στη μνήμη του αγαπημένου σας ζώου. Γραφτείτε σε ένα φιλοζωικό σύλλογο ή απλά ταΐστε τα αδέσποτα στο δρόμο. Θα σας ευγνωμονούν!
• Κάντε κάτι δημιουργικό. Ο φόρος τιμής στο ζώο που χάσαμε και κάτι που θα μείνει για να το θυμόμαστε πάντα μπορεί να ανακουφίσουν πολύ την καρδιά μας. Φτιάξτε μια σελίδα σαν αυτή ή ένα λεύκωμα με φωτογραφίες και αναμνήσεις σας. Εκφράστε όσα νιώθετε στην καρδιά σας.
• Μιλήστε με ανθρώπους που αγαπούσαν το ζώο σας ή που έχουν ζήσει αντίστοιχες στιγμές. Ο πόνος είναι πιο γλυκός όταν τον μοιράζεσαι...
• Μην ξεχνάτε: ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Σιγά σιγά, το αγαπημένο σας ζώο θα γίνει μια υπέροχη ανάμνηση που δεν θα σας φέρνει πια δάκρυα στα μάτια αλλά γέλιο και νοσταλγία για τις όμορφες "δικές σας" στιγμές. Έτσι συμβαίνει πάντα: η ζωή συνεχίζεται και κάνει τον κύκλο της.

Rainbow Bridge

Rainbow Bridge

Just this side of heaven is a place called Rainbow Bridge.
When an animal dies that has been especially close to someone here, that pet goes to Rainbow Bridge.
There are meadows and hills for all of our special friends so they can run and play together.
There is plenty of food, water and sunshine, and our friends are warm and comfortable.

All the animals who had been ill and o...ld are restored to health and vigor; those who were hurt or maimed are made whole and strong again, just as we remember them in our dreams of days and times gone by. The animals are happy and content, except for one small thing; they each miss someone very special to them, who had to be left behind.

They all run and play together, but the day comes when one suddenly stops and looks into the distance. His bright eyes are intent; His eager body quivers. Suddenly he begins to run from the group, flying over the green grass, his legs carrying him faster and faster.

You have been spotted, and when you and your special friend finally meet, you cling together in joyous reunion, never to be parted again. The happy kisses rain upon your face; your hands again caress the beloved head, and you look once more into the trusting eyes of your pet, so long gone from your life but never
absent from your heart.

Then you cross Rainbow Bridge together....

Author unknown

Πηγή: http://www.catsofaustralia.com/coping-cat-death.htm