Αντιμετωπίζοντας το χαμό του αγαπημένου μας ζώου

Όλοι οι άνθρωποι που έχουν αποφασίσει να ζουν με ζωάκι στο σπίτι, έχουν κάποια στιγμή έρθει αντιμέτωποι με τον πόνο της απώλειας του αγαπημένου τους φίλου. Και σε όποιον ακόμη δεν έχει συμβεί κάτι τέτοιο, σίγουρα σκέφτεται έντρομος πως θα αντιδράσει σε μία τέτοια στιγμή.

Μία τέτοια απώλεια στο δυτικό κόσμο μας φέρνει συνήθως αντιμέτωπους με την αντίληψη ότι ο θάνατος του ζώου αποτελεί μία κατάσταση εύκολα ξεπεράσιμη. Λάθος! Ο καθένας μας έχει διαφορετική σχέση με το ζωάκι του- μία σχέση που μπορεί να είναι πολύ ανώτερη σε τρυφερότητα κι αγάπη από τις ανθρώπινες. Επίσης, μεγάλο ρόλο θεωρώ πως παίζει ο τρόπος που φεύγει από τη ζωή το κατοικίδιό μας: εάν είναι άρρωστο και έχει υποφέρει, τότε κι εμείς έχουμε προετοιμαστεί ψυχολογικά πως ένας αξιοπρεπής θάνατος είναι η καλύτερη λύση. Εάν η απώλεια του ζώου γίνει ξαφνικά, τότε το σοκ είναι μεγαλύτερο.

Ένα τέτοιο σοκ, όπως γράφουν οι ειδικοί, μπορεί να οδηγήσει τον άνθρωπο ακόμη και σε κατάθλιψη, αφού από τη μία μέρα στην άλλη χάνει στοιχεία της καθημερινότητας που έως πρότινος είχε. Εγώ μόλις μπαίνω στο σπίτι νομίζω ότι θα δω τον Άρη μου να με περιμένει, αφού πάντα έτρεχε να με καλοδεχτεί μόλις άκουγε τον ήχο του αυτοκινήτου μου... Κοιμάμαι ακόμη έχοντας τα χέρια διπλωμένα για να μπει στην αγκαλιά μου, δε μπορώ να ξυπνήσω το πρωί αφού δεν είναι εκεί να μου χαϊδέψει τα μαλλιά και να με κάνει να ανοίξω τα μάτια με την επιμονή του και φυσικά δε μπορώ να πιστέψω ότι δε βλέπω πια τα κουπάκια του στην κουζίνα...

Έχοντας ως θεωρία και πρακτική να μη θάβω τα συναισθήματά μου, αλλά να προσπαθώ να τα εκφράσω και να τα αξιοποιήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, παρακάτω έχω σημειώσει κάποιες ιδέες που θα μπορούσαν να βοηθήσουν στο να αντιμετωπίσουμε το χαμό του ζώου μας με λιγότερο πόνο, όπως εγώ τις αντιλαμβάνομαι:

• Αποφασίστε να θυμάστε το ζώο που χάσατε. Προσπαθώντας να ξεχάσουμε νομίζω πως απλά "θάβουμε" τα συναισθήματα και την πίκρα που μας κυριεύει. Όλα όσα νιώθουμε είναι πολύ φυσιολογικά, οπότε ίσως ο καλύτερος φόρος τιμής για το ζώο μας θα είναι να το θυμόμαστε για πάντα. Βάλτε μια όμορφη φωτογραφία σε ένα σημείο του σπιτιού, χαρίστε όσα αξεσουάρ του πιθανώς να είναι χρήσιμα σε κάποιο άλλο σπίτι, γράψτε σε ένα χαρτί όσες περισσότερες όμορφες στιγμές και κοινές σας συνήθειες μπορείτε να θυμηθείτε, κάντε τον να ζει και πάλι μέσα από εσάς...
• Πάρτε το χρόνο σας. Μην επηρεάζεστε από τα σχόλια των γύρω σας. Μόνο εσείς ξέρετε το δέσιμο που είχατε με το ζώο σας και ο πόνος σας είναι φυσιολογικός. Ζήστε τον, χωρίς να θεωρείτε πως πρέπει να δικαιολογηθείτε σε κανέναν. Μην έχετε τύψεις: είναι αλήθεια πως κάποιες φορές μπορεί να θρηνήσουμε το ζώο μας περισσότερο κι από όσο πενθήσαμε για έναν άνθρωπο. Η ανθρώπινη ψυχή δεν δέχεται χαλιναγωγήσεις.
• Διώξτε τις τύψεις, κρατήστε τις αναμνήσεις. Στην πορεία της κοινής μας ζωής με ένα πλασματάκι, σίγουρα θα κάνουμε πολλά πολλά λάθη. Μετά την απώλειά του, ας ηρεμήσουμε στη σκέψη ότι προσφέραμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε για να ζήσει το ζώο μας ευτυχισμένο. Αν δεν ήμασταν εμείς, το πιο πιθανό θα ήταν να ζούσε αδέσποτο στο κρύο, αναζητώντας τροφή και ζεστασιά. Ας μάθουμε από τα λάθη μας για το μέλλον αλλά χωρίς ενοχές.
• Αποφασίστε με ηρεμία πότε- και αν- θα πάρετε ξανά ένα νέο ζωάκι στο σπίτι. Η απόφαση αυτή είναι καθαρά προσωπική. Οι περισσότεροι άνθρωποι που ξέρω - και μαζί με αυτούς κι εγώ- όταν χάσουν το κατοικίδιό τους δηλώνουν με σιγουριά ότι δεν θα ξαναπάρουν ποτέ ζώο στο σπίτι, αλλά τελικά καταλήγουν μετά από λίγο καιρό με ένα νέο τετράποδο. Η μαμά μου ήδη με πήγε χθες σε ένα pet shop για να δούμε γατάκια. Δεν υπάρχει σωστή ή λάθος στιγμή για να πάρουμε ένα νέο ζώο. Το θέμα είναι να αισθανθούμε εμείς έτοιμοι και να μην περιμένουμε μέσα σε μία μέρα να έχουμε ξανά το δέσιμο που είχαμε με το παλιό μας φίλο. Το κάθε ζώο είναι μοναδικό, έχει ξεχωριστή προσωπικότητα και η σχέση μας μαζί του θα είναι πάντα ιδιαίτερη.
• Βοηθήστε άλλα ζωάκια που έχουν ανάγκη. Θα νιώσετε έτσι πως κάνετε μία καλή πράξη στη μνήμη του αγαπημένου σας ζώου. Γραφτείτε σε ένα φιλοζωικό σύλλογο ή απλά ταΐστε τα αδέσποτα στο δρόμο. Θα σας ευγνωμονούν!
• Κάντε κάτι δημιουργικό. Ο φόρος τιμής στο ζώο που χάσαμε και κάτι που θα μείνει για να το θυμόμαστε πάντα μπορεί να ανακουφίσουν πολύ την καρδιά μας. Φτιάξτε μια σελίδα σαν αυτή ή ένα λεύκωμα με φωτογραφίες και αναμνήσεις σας. Εκφράστε όσα νιώθετε στην καρδιά σας.
• Μιλήστε με ανθρώπους που αγαπούσαν το ζώο σας ή που έχουν ζήσει αντίστοιχες στιγμές. Ο πόνος είναι πιο γλυκός όταν τον μοιράζεσαι...
• Μην ξεχνάτε: ο χρόνος όλα τα γιατρεύει. Σιγά σιγά, το αγαπημένο σας ζώο θα γίνει μια υπέροχη ανάμνηση που δεν θα σας φέρνει πια δάκρυα στα μάτια αλλά γέλιο και νοσταλγία για τις όμορφες "δικές σας" στιγμές. Έτσι συμβαίνει πάντα: η ζωή συνεχίζεται και κάνει τον κύκλο της.