5 Απριλίου 2012, μία μαύρη ημέρα για την οικογένειά μας...

Στις 5 Απριλίου 2012 χάσαμε τον πολυαγαπημένο μας Άρη, ένα μέλος της οικογένειάς μας επί 16 χρόνια... Αντί να συνεχίσω να θρηνώ, να κλαίω και να σκέφτομαι όλες τις καθημερινές στιγμές που δεν θα τον έχω πια μαζί μου, αποφάσισα να φτιάξω μία σελίδα αφιερωμένη σε εκείνον όπως επίσης και σε γενικότερα θέματα που αφορούν τους φιλόζωους. Άλλωστε ο Άρης μας ήταν πάντοτε της επίδειξης, ήθελε να έχει την προσοχή και τη φροντίδα όλων μας...

Το πόσο θα μας λείψει δεν μπορώ να το περιγράψω με λέξεις, η ψυχή μου μόνο ξέρει πως βιώνω την απουσία του. Όσοι δεν είχαν ποτέ ζωάκι στο σπίτι δεν μπορούν να καταλάβουν πως είναι αυτές οι στιγμές. Με τον κ. Άρη κοιμόμασταν μαζί, ξυπνούσαμε μαζί, τρώγαμε μαζί (εντάξει, εκείνος έτρωγε λίγο πιο συχνά από εμένα), βλέπαμε τηλεόραση μαζί, κάναμε μπάνιο μαζί, παίζαμε μαζί, χορεύαμε μαζί... Όλα μαζί. Το μόνο που με παρηγορεί είναι ότι έζησε 16 καλά χρόνια, παίρνοντας αλλά και δίνοντας πολλή αγάπη, αφοσίωση, χάδια, τρυφερότητα και σεβασμό από όλους μας.

Αν μπορούσα να κάνω μια ευχή, θα ήταν να γύριζα το χρόνο πίσω και να τον είχα για μια τελευταία φορά στην αγκαλιά μου, όπως το πρωί της μέρας που τον χάσαμε που έκατσα στο πάτωμα κι εκείνος- παρόλους τους πόνους του- ήρθε και ξάπλωσε στην αγκαλιά μου. Του χάιδεψα την κοιλίτσα χωρίς να αντιδράσει, παρόλο που υπέφερε. Τον χαιρέτισα και πήγα στη δουλειά, χωρίς να ξέρω τη σοβαρότητα της κατάστασης. Ποτέ δε θα συγχωρήσω στον εαυτό μου που δεν έμεινα στο πλάι του εκείνες τις τελευταίες ώρες... Ο γιατρός ξεκίνησε την επέμβαση και μετά από λίγο ήρθε το τέλος.

Ας είναι ευτυχισμένος όπου κι αν βρίσκεται...